domingo, 28 de septiembre de 2014

COMENTARISTA y ANALISTA - REFRANERO

Solo a veces, no estaría de más que los humanos tuviéramos una segunda oportunidad, una segunda vida, algo así como una reencarnación, y no lo digo para poder subsanar errores ni nada por el estilo, no, sino por, a lo mejor, darle otra orientación a nuestras actividades. Yo, cuando estaba en edad de merecer laboralmente hablando, o sea, todavía no estaba jubilado, alguna que otra vez tuve envidia de ciertas especialidades ......: creativo, analista, asesor en sus diversas ramas -matrimonial, financiero....,- director de algo (aunque fuera espiritual), consejero, diseñador de ........, pero claro, ya no hay vuelta atrás.
Puedo deciros que en esto de profesiones un poco así, llevo unos cuantos años acertando casi casi de pleno, fijaros sino lo que escribía yo allá por junio del año 2011 en el post dedicado a una ocupación con futuro, la de PAREADOR, si hombre, el que hace pareados de esos que impactan en los oídos en todas las protestas, manifestaciones y pregones de cualquier índole que se precien;

yo, por un suponer, voy de compras a cualquier feria o feirón de los de por aquí y, a veces, anuncios tan interesantes como este, que podría hacer el que tus pasos fueran encaminados hacia la cultura, pues pasan desapercibidos porque 

no hay una voz que, megáfono en mano, te guíe con un par o tres pareados contundentes y alegóricos al género, a saber: 

con las bragas naufragas
en ciertas mañanas aciagas

con tu gayumbo sucumbo
si es que antes no me inundo

es que me desequilibro
cuando vibro con un libro


pero, claro que, si utilizo aquí, en la feria del libro, el megáfono no se como quedaría eso de "señor, señora, por la compra de tres libros regalamos una braga o gayumbo" -según el caso- (por muy sin usar que estén). En estas casetas, cobijo de tanto saber y tanta cultura de la cultivada, no valdría como reclamo un simple pareado, no, aquí que menos que un alejandrino de esos, de los de a dos hemistiquios:
1º hemistiquio        (quien)     ameno libro compra
2º hemistiquio        (se le)    regala sutil braga
Bueno, por lo que se ve, esto de la métrica alejandrina no es lo mío y, lo de los pareados, !que quieres que te diga!


Yo creo que lo mío, mi futuro pasa más por lo de los refranes que por lo de los pareados, o sea, que soy más de Sancho que de El Ingenioso. Mi repertorio lo considero suficientemente amplio como para estar seguro de...... :vísteme despacio que tengo prisa; el que se abriga debajo de hoja dos vece se moja; quien nace lechón muere gorrino; si hay trato, pueden ser amigos perro y gato;    
".....Mira, Sancho, no te digo yo que parece mal un refrán traído a propósito, pero cargar y ensartar refranes a troche y moche hace la plática desmayada y baja......" y es que, amigo, 
LA VIDA NO SE MIDE POR LAS VECES QUE RESPIRAS, SE MIDE POR LAS VECES QUE TE DEJAN SIN ALIENTO


Pero, por lo que se ve, Sancho insistía..............
"quien no se aventura no pasa la mar"
!O maldito seas de Dios, Sancho! dijo a esta sazón Don Quijote. Sesenta mil Sataneses te lleve a ti y a tus refranes; una hora ha que los estás ensartando y dándome con cada uno tragos de tormenta....... Dime: ¿Dónde los hallas, ignorante; o cómo los aplicas, mentecato? Que para decir yo uno y aplicarle bien, sudo y trabajo como si cavase"
"Por Dios, señor nuestro amo, replicó Sancho, que vuestra merced se queja de bien pocas cosas. ¿A qué diablos se pudre de que yo me sirva de mi hacienda, que ninguna otra tengo, ni otro caudal alguno, sino refranes y más refranes?" 


porque Señor, mi amo, sí dentro de nada vendrán premios Nóbel que hasta para dormir los usarán bien en refrán, bien en frase: "pez que se duerme se lo lleva la corriente" aunque se haga la siesta con padrenuestro, orinal y pijama y es que "cuando la suerte es cochina cualquier perro nos orina".

Pero, por favor, parece que no tengo remedio, siempre que escribo al libre albedrío termino hablando y diciendo nosequé del pis, o sea, de la cochina orina y, la verdad, no es culpa mía, es que esto de la vida mundana y/o cotidiana está llena de bacinillas, orinales, letrinas, urinarios, Wáteres -o algo así-, servicios, aseos, inodoros, mingitorios, vespasianas,......;  por cierto, parece ser que esto de llamar vespasiana a una columna hueca en donde se instalaban los urinarios públicos, viene de la lejana Roma, siglo I, que era cuando imperaba el emperador Vespasiano, que no se le ocurrió mejor cosa que poner un impuesto al pis, el "vectigal urinae" y es que, amigos, las propiedades del pis -que ya he comentado en repetidos post y artículos- no tienen límite: blanqueante dental, elimina las manchas de grasa, lo usan los curtidores de pieles, .......; en ese siglo I no toda la plebe romana tenía acceso o conexión a la Cloaca Máxima


que, aunque parece ser, medía la friolera de seiscientos y algo metros, no llegaba a todas las clases populares. Dicen los cronistas de la época que   ".....el impuesto grababa la recogida de orina y es que las clases populares miccionaban en orinales que después vaciaban en pozos negros y cuando estos se llenaban, se recogía el orín que, por sus características químicas se le daba uso en un montón de aplicaciones: curtido de pieles, lavanderías, ya que debido al alto contenido en amoníaco y urea servía para lavar y blanquear las togas de lana......."

Y ahora, para terminar con esto del pis, un último comentario sobre la ruptura de una de las más sagradas y ancestrales tradiciones de los que vivimos na veira do mar, o sea, a la orilla del mar, que era -o es- hacerte un pis en el agua, sí, no lo niego, pero con un recato, un disimulo, un "esto no parece lo que es" porque, claro, si la renombrada "Sociedad Estadounidense de Química" después de sesudos y concienzudos estudios llega a la conclusión de que es bueno para la conservación del océano, todo llegará, haremos cola para entrar en acción


y es que, por lo que se ve, ya está todo inventado






Menuda las ballenas, mear 250 litros tiene que ser una tarea de las que como no tengas un caño acorde con la cantidad, la tienes clara, tienes que acabar cansado de verdad; menos mal que los suecos y taiwaneses están aconsejando que los hombres en los baños públicos nos sentemos igual que lo hacemos en nuestras casas

cortesía de tamfrut
pero sentados de verdad, por lo de apuntar, que desde que se suprimió la mili, andamos fatal en eso de la puntería.

Bueno amigos, solo resta citar algunos  dedicados a  Miguel, que, faltaría más,  también tiene sus dichos y refranes: helos aquí:

POR SAN MIGUEL LOS HIGOS SABEN A MIEL
LLUVIA POR SAN MIGUEL, POCO TIEMPO LA HAS DE VER
EL VERANO DE SAN MIGUEL FALTARÁ MUY RARA VEZ
LA OTOÑADA VERDADERA POR SAN MIGUEL LA PRIMERA
POR SAN MIGUEL QUITA EL RIEGO A TU VERGEL
SI QUIERES SACAR MIEL, SÁCALA POR SAN MIGUEL

Nada más, valorado lector y seguidor de este mi blog, sólo resta darte un consejo, por si lo necesitas: por favor, ríndete, no tienes escapatoria, ¿no sientes tu persona rodeada por uno de mis abracitos? pues eso, un abracito,

sábado, 20 de septiembre de 2014

PIMIENTO MORRÓN RELLENO DE CARNE PICADA Y CALABACÍN

Tiempo atrás, escribió en "GALICIA ETERNA" nuestro poeta, novelista, periodista, dramaturgo, gastrónomo, ...... nuestro, mejor dicho, 


O NOSO ÁLVARO CUNQUEIRO:

"quizaves non hai pobo en Occidente que teña feito tantas empanadas como o galego. Nos probamos a empanar todo, e con toda crase de fariñas e de masas. Hai grandes empanadas, como as de raxo ou lamprea, e hainas mais modestas, como as de croques con masa de fariña de millo, e as bolas da boca do forno, con torreznos, chourizos e encebolada, con masa de ferraxe, é decir, de fariña de trigo e centeo mixturadas".  E sigue decindo: "Cada empanada ten o seu sacramento e así son mui variadas as recetas do recheo......" 


"Quizás no haya pueblo en Occidente que haya hecho tantas empanadas como el gallego. Nosotros, los gallegos, lo empanamos todo, y con toda clase de harinas y de masas. Hay grandes empanadas, como las de raxo (lomo) o las de lamprea, y las hay más modestas, como la de croques, berberechos, con masa de harina de maíz, y las bollas (bollos de pan) de la boca del horno, con torreznos, chorizo y encebollada, con masa de ferraxe, es decir, de morcajo, harina de trigo y centeno bien mezcladas". Y sigue diciendo: "Cada empanada tiene su sacramento y así son muy variadas las recetas del relleno....."

Los que somos aficionados a la empanada de siempre, la de la Galicia tradicional, sabemos que, independientemente del relleno que elijamos, tiene dos ingredientes insustituibles: La cebolla y el PIMIENTO -verde, rojo, piquillo,....- 

Es curioso, esto que escribí, es casi como un paradigma, como un ejemplo similar al de "el burlador burlado", al del Don Juan que va a buscar lana y sale trasquilado y es que claro, de ser recheo a ser enchido -de rellenar a ser rellenado-, de un "ser" a un "no ser", ya veis


sólo hay el canto de una moneda y, por eso, hoy le doy la vuelta a la tortilla y hago que el modesto pimiento sea el protagonista.

No es la primera vez que cocino unos pimientos rellenos con carne picada, ya que allá por el año 2011 ya escribía en
http://elsexagenario.blogspot.com.es/2011/11/pimientos-rellenos-de-carne-picada
una receta dedicada a ellos, pero esta de hoy es al horno, y sensiblemente más sencilla; os cuento:


Medio "kilo" -quinientos gramos- de carne picada mezcla vacuno y cerdo son suficientes para cuatro o cinco pimientos no muy grandes;


sofrío en abundante aceite un par de cebollas medianas


le añado dos dientes de ajo picados finamente


dado que mis dedos no son precisamente de pianista, o sea, no son muy estilizados, a veces utilizo ajo ya picado (congelado)


500 gramos de calabacín en dados no muy grandes y los incorporo a la sartén; 


esto marcha, amigos, esto ya empieza a tener color, y


cuando adquiere ese tono característico que indica el que todo va bien, !venga! la carne a la perola, aunque, la verdad, esta carne picada al estilo espaguetis no es muy bonita a la vista.


Troceo un par de tomates kumato, maduros, 


que, seguro, dan color y sabor a este RECHEO -relleno-
No me olvido de salpimentar -sal y pimienta blanca-


elijo unos pimientos multicolor medianos


a los que "lavo, descabezo y vacío de entrañas  sin piedad";


y, "aluego",  los ocupo con el relleno


y los coloco en una rustidera, o fuente apta para el horno, con un buen chorro de aceite de oliva. Con un pincel de cocina les doy una mano y


ala! para el horno; 180º 30 ó 40 minutos.


y aquí está el resultado con esas puntitas de carne un poco tostadas;


para completar el homenaje a estos pimientos, confito unos cherry "tigre" que, seguro, no desentonan en el plato


con su sabor tan intenso y peculiar;


ya lo veis, casi media huerta en este plato llenan de satisfacción a cualquier hortelano, 


de verdad, como para quitarse el -los- sombreros y para repetir a no tardar.

Bueno, amigos, para terminar sólo dos cositas: 
a.- LOUBADO SEÑA DEUS QUE ME PERMITIU FACERME HOME NESTE REINO QUE CHAMANOS GALICIA 
alabado sea Dios por permitir  que me hiciera hombre en este reino que llamamos Galicia (Álvaro Cunqueiro)

b.- Y, por último, mi consejito: Por favor, ríndete, no tienes escapatoria, ¿no sientes tu persona rodeada por uno de mis abracitos?, pues eso, un abracito

domingo, 31 de agosto de 2014

TOMATES CHERRY CONFITADOS

Los jubilados, afortunados como yo, ¿por qué tenemos huerto?, o sea, por que somos hortelanos, todos los años descubrimos, damos protagonismo y aupamos al número uno de nuestro ranking particular, a una hortaliza de nuestra huerta, o sea, que hace el papel de la tradicional canción del verano de las del "inolvidable"


Georgie Dann, que ya por los veranos de los años sesenta, nos castigaba  con bailes -!no eran de agarrar, eran sueltos!- del estilo del casatchok, luciendo estos modelos que, si mal no recuerdo -y gracias a Dios-, no creaban "tendencia". Yo, os lo digo, porque en aquellos tiempos trabajaba en una empresa de montajes eléctricos y, la verdad, no me veía así, vestido de esa guisa "en la obra al salir del trabajo" y, además, no tenía bolsillos para el alicate y demás herramientas de mano.
En estos últimos años, el primer puesto del hit parade particular de mi huerto lo han ido ocupando diversas verduras y hortalizas con sus derivados: Qué si un año la crema fría de pepino, qué si al siguiente los pimientos rellenos de no se que, al otro, !qué me vas a decir de la riquísima y finísima vichyssoise o vichisua!,.....; este año el protagonismo fue, está siendo, el TOMATE en las seis variedades que planté: 


gigante rosa, de rama, kumato y raf (falta en la foto la variedad "pera", propia para salsas, que aun no maduró, y los cherry de los que hablaré ahora) y que me sirvieron para, además de la clásica salsa de tomate y  el tomate triturado, probar diversos tipos del estupendo gazpacho y, el hasta ahora para mi, casi desconocido salmorejo.

Veamos el CHERRY TIGRE:


el apodo "tigre" o cebra le viene, por supuesto, por sus colores entreverados; dicen de él que es una variedad enana del kumato;


es el primer año que lo cultivo y es una estupenda sorpresa, sobre todo, por el sabor y por el sinfín de posibilidades que ofrece. Un poco más grandes que los cherry de siempre, dos - tres centímetros de diámetro, he colocado estos cuatro en un platito de los de café para  imaginarnos el tamaño.



La piel -epicarpio- es un pelín dura pero, en contrapartida, la pulpa -mesocarpio- ocupa un tanto por ciento bastante elevado del total del tomate; con sabor intenso, es más dulce que los de siempre aunque tiene toques de cierta acidez. 
La semana pasada tuvimos en mi casa una reunión de amigos y, uno de ellos, SUSO, fue una auténtica sorpresa en el tema de la cocina, o sea, como un verdadero cocinitas pero "más en plan profesional" y, 





entre otras cosas ricas y sabrosas, nos preparó los tomates cherry tigre confitados;
¿Cómo los hizo?, te lo cuento:


el primer paso es lavar y secar bien los tomates



a continuación, los puso en una sartén con un centímetro de aceite caliente, y a fuego medio; les añadió un poco de sal y, lentamente,


los cocinó, sin prisas, dándoles la vuelta para que tuvieran tiempo a hacerse en todo su contorno


cuando se ve que ya están "doraditos", es el momento de espolvorear abundante azúcar y darles el último toque al fuego, nos dijo.


!EXQUISITOS!, tan sabrosos que yo no me lo pensé dos veces y, a lo largo de estos días, los he preparado en otras tantas ocasiones para completar los platos; en una de ellas


sofreí en AOVE un par de dientes de ajo muy bien picados,


luego añadí unos mejillones de Lorbé


y un buen chorro de sidra asturiana. Retiré los mejillones nada más abrirse y, al líquido que quedó en la sartén


le añadí un poco de pimentón dulce, cocinándolo un ratito;


mientras, corté una rodajita de un rulo de queso de cabra 


y le di vuelta y vuelta en aceite de oliva 0,4 caliente;


un poco de salsa en los mejillones y


aquí está esta buena y sabrosa mezcla de sabores: Mejillones gallegos, de Lorbé, con queso de cabra y tomates cherry confitados que, la verdad, le discute el protagonismo tanto al queso como a los mejillones,

sin olvidarme, claro,  de una copita de este suave y afrutado vino, también de aquí, de Galicia, el Marqués de Vizhoja de siempre, buen precio -menos de 7€- y ligerito, 11,5 º.

En esta segunda ocasión fue en una comida familiar campestre,


en Celas de Peiro, a los pies del imponente Monte Xalo coronado por las no menos imponentes antenas:


en una barbacoa de gas


preparamos los tomates cherry, solomillo de cerdo y


pimientos de Padrón,


y aquí está el resultado: rico, rico de verdad y sin "gastar" muchos euros;


el vino de hoy es un buen ribeiro en taza de barro, Villa Los Colibríes, un poquito más de 10 €, y es que la comidita se lo merecía.

y en viendo Sancho todos estas ""finezas"" empezó diciendo:
"....mucho mejor me sabe lo que como en mi rincón sin melindres ni respetos aunque sea pan y cebolla, que los gallipavos de otras mesas, donde me sea forzoso mascar despacio, beber poco, limpiarme a menudo, no estornudar ni toser si me viene en gana, ni hacer otras cosas que la soledad y la libertad traen consigo ...... -ver la tele, leer el periódico, ......(cap. 9, I parte)

para terminar:
.....Mire señor doctor, de aquí  en adelante no os curéis de darme de comer cosas regaladas, ni manjares exquisitos, porque será sacar a mi estómago de sus quicios, el cual está acostumbrado a cabra, a tocino, a cecina, a nabos y cebollas y si acaso le dan otros manjares de palacio, los recibo con melindres, y algunas veces con asco....." (cap. 49, II parte)

Lo dicho, amigo, solamente me queda por decir mi consejito de hoy: por favor, ríndete, no tienes escapatoria, ¿no sientes tu persona rodeada por uno de mis abracitos?, pues eso, un abracito.